Vergezichten en trends 2
Nu ik toch ‘aan de blog’ ben, dan ga ik ook maar meteen wat verder dan gevraagd. Het leren kennen van web 2.0 tools is mooi en leuk, maar de grote vraag is natuurlijk hoe we die dan gaan gebruiken in ons dagelijks werk. Zelf gebruik ik wiki’s, skype en chat in Europese projecten, zoals Planets, maar dat is vooral binnen het project om de samenwerking en het werken op verschillende locaties te ondersteunen en mogelijk te maken. Het werkt met min of meer succes, want niet iedereen is gedisciplineerd genoeg om het consequent te doen. Daarnaast doemt de vraag op hoe wordt dit nu gearchiveerd, want daar zijn wiki’s of chat niet op ingericht. Veel gebeurt toch ook nog met wat oudere communicatiemiddelen, zoals email en telefoon. Dat vinden sommigen dan weer zóóó 1.0. Op zich merkwaardig en getuigend van een wat beperkte blik, denk ik dan, want web 2.0 vervangt web 1.0 niet, maar complementeert het en reikt weer nieuwe hulpmiddelen/ mogelijkheden aan. Papier is ook niet vervangen door digitaal. Het is er door aangevuld. Het is een illusie te denken dat het helemaal verdwijnt.
Het idee binnen het NA is dat web 2.0 tools ingezet kunnen worden bij het beschikbaar stellen van (digitaal of gedigitaliseerd) archiefmateriaal. Gebruikers en onderzoekers kunnen dan die informatie verrijken (door ‘social tagging’ bijv.) of in hun eigen omgeving gebruiken om er iets nieuws mee te doen (bijv. ‘mashups’). Dat is mooi, maar is het nu werkelijk zo bijzonder? Het is aanvullend en vraagt misschien dat we de informatie op een bepaalde manier aanbieden, maar het is niet onze kerntaak. Immers, waar is in dit verhaal de archivaris of tenminste de archivistische invalshoek? Dan gaat het toch vooral om samenhang tussen stukken, authenticiteit en context. Wat ouderwets, hoor ik mompelen… Tja, maar zonder dat onderscheiden we ons nauwelijks nog van andere informatie-aanbieders. Het is de kern van waar we voor staan. Ja, we hebben dan wel overheidsarchief, maar we lijken er niet zo naar te kijken. Het is allemaal informatie zegt men…. Hebben we de archivaris met het badwater weggegooid of ligt het aan de sterk afgenomen archivistische kennis binnen het NA of is het een het gevolg van het ander?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
... het is niet onze kerntaak. Immers, waar is in dit verhaal de archivaris of tenminste de archivistische invalshoek?
BeantwoordenVerwijderenDeze vraag is een oude bekende. Een vraag die zeker gesteld moet worden. Maar in dit kader lijkt me de vraag wat minder relevant. We hebben toch ook nooit getwijfeld aan het nut van databases, tekstverwerkers, spreadsheetprogramma's, powerpoint en web 1.0-toepassingen? Het gaat hier volgens mij om het gebruik, de mogelijke toepasbaarheid van nieuwe tooltjes. Sommige zijn nuttig, andere wat minder. Ze zijn extra, en zullen inderdaad oude en bestaande zelden helemaal verdringen (telegrammen en telex zijn overigens wél verdwenen).
Communicatie en informatieverstrekking, van welke aard ook, behoren tot onze kerntaak. Daarin verschillen we niet van andere informatieaanbieders. De essentie van het vak van archivaris ligt in de wijze waarop we met de informatie omgaan, de waaredring, selectie, ontsluiting en presentatie. De tootltjes zijn slechts een hulpmiddel die hierbij soms wel en soms niet bruikbaar zijn.