Archief 2.0 is nu het doel waarnaar wij streven... In het Manifest van Archivaris 2.0 wordt enigszins omschreven wat dat dan zou moeten inhouden. Als ik dat dan lees dan is toch één van de eerste dingen die bij mij op komt dat je eerst moet weten wie je bent (als archivaris) en waar je voor staat. Bij alle Archief 2.0 retoriek lijkt dat wel eens vergeten te worden. Ik heb daar al vaker iets over gezegd. De nieuwe en boeiende (dat moet gezegd) wereld van web 2.0 biedt zeer vele mogelijkheden en nieuwe werkwijzen en je raakt al snel zo er in verstrikt dat je even vergeet wat je taak is. Als archiefdienst bieden we bronnenmateriaal aan en gebruikers (geen klanten !) gaan ervan uit dat ze daarop kunnen vertrouwen en dat er niet mee gesjoemeld is. De term zegt het al het is 'bronmateriaal' dat ooit is gemaakt in een bepaalde context (door een overheidsorganisatie of een persoon of een familie) dat we aanreiken aan onderzoekers en andere belangstellenden om te gebruiken. Van belang is dat dat materiaal in zijn orospronkelijke context wordt aangeboden, want dat stelt hen in staat om de inhoud ervan begrijpen en juist te interpreteren.
Wat je nu ziet is dat veel archieven opeens allerlei materiaal gedigitaliseerd op het web plaatsen, maar vaak als losse stukken en met onvoldoende contextinformatie. Er zijn 'archivarissen 2.0' die stellen dat oude inventarissen niet meer nodig zijn, want dat maakt het maar ingewikkeld. Dat is tot op zekere hoogte wellicht zo, maar dat neemt niet weg dat je nu het 'kind met het badwater weg moet gooien'. De contextinformatie is en blijft van belang voor interpretatie en om de samenhang tussen archiefstukken te laten zien. De wijze waarop je dat zou moeten presenteren, staat ter discussie en daarmee kun je experimenteren. Daar wordt m.i. nog te weinig over gediscussieerd. Theo Thomassen heeft in zijn presentatie op het Archief 2.0 in 2008 daar ook al enigszins op gewezen.

Als archiefdienst moeten we een betrouwbare uitstraling hebben en hebben die in de regel ook. Dat staat niet ter discussie. Dat moeten we behouden in de dynamische web 2.0 omgeving. De nieuwe interactieve mogelijkheden dienen zeker ondersteund te worden door archiefdiensten en daarmee ook de inbreng van gebruikers bij het nader toegankelijk maken. Het bijzondere is wel dat dat soort toegevoegde informatie gemeenschappelijke informatie is die door de gemeenschap wordt onderhouden en waar niemand in het bijzonder de controle over heeft (bijv. om de kwaliteit te bewaken of te zorgen dat het niet verdwijnt). Dat soort informatie is zelfs niet in het 'bezit' van de archiefdienst of die gemeenschap, want het staat ergens op een computer bij een provider (veelal Google of Yahoo die die tools aanbieden). Op zich een risico...
Kortom, de laatste zinsnede van het Manifest ('Ik bevestig, door mijn acties, de vitale en relevante taak van archivarissen in iedere toekomstige vorm van informatiecultuur.') is heel goed, maar het is de vraag of iedereen hetzelfde verstaat onder wat die vitale en relevante taak van archivarissen (moet dat ook niet zijn archiefdiensten?) is?