Met Footnote raken we (opnieuw) aan de vraag waar liggen de grenzen aan wat een archiefdienst moet doen? Dat was ook al het geval met genealogische websites. Wanneer je naar Footnote kijkt dan zie ik voor mijn gevoel een hele grote grabbelton, met voor elk wat wils (hoop ik). Het feit dat er in de opdracht gewaarschuwd wordt niet te verdwalen, zegt al iets over de grootte, maar blijkbaar ook over de wijze waarop een en ander geordend is. Er worden zeer veel documenten digitaal beschikbaar gesteld, maar als ik dan zoek dan krijg ik meestal een enorme verzameling documenten die aan een bepaald zoekcriterium voldoen. Dat lijkt op een Google zoekopdracht. Je moet wel precies weten wat je zoekt.

Samenhang tussen documenten en context, belangrijk om een document te kunnen duiden en interpreteren, ontbreekt veelal. Het zijn vooral losse documenten, al dan niet geannoteerd. Documenten van NARA zijn wel voorzien van metagegevens, dus dat geeft enig houvast. Behalve een vindplaats, is het ook een soort werkplaats, waar je dingen kunt toevoegen en bewerken.
Een andere vraag die zich voordoet bij dit soort websites is wie nu eigenlijk de annotaties en andere opmerkingen beheert of daarvoor verantwoordelijk is? Is dat iets gezamenlijks? Dat kan wel eens betekenen dat niemand zich verantwoordelijk voelt. Vinden er kwaliteiscontroles plaats? Waar zijn deze gegevens opgeslagen? Wie heeft daar controle over?
Op zich is Footnote een plek die prima geschikt is voor uitwisseling van informatie, maar of een archiefdienst daar aan moet deelnemen blijft voor mij een punt.